1. Allow Cookies?
2. Bearhugger
3. Bone Brother
4. Chorister
5. Honorary Barbarian
6. Huntsman
7. Just in Time
8. Mathemagician
9. Nightmare Knight
10. Secret Agent
11. Talented Dancer
12. The Milkman
13. Amateur Actor
14. Animal Activist
15. Beach Tamer
16. Blessed!
17. Greenhorn
18. Lucid Dreamer
19. Matchmaker
20. Sea Scout
21. Vive la Resistance
22. Archpostman
23. Efreet Ally
24. Ghostwhisperer
25. King Tibianus Fan
26. Marid Ally
27. Passionate Kisser
28. Perfect Fool
29. Scrapper

1. Champion of Chazorai
2. Culinary Master
3. Explorer
4. Follower of Azerus
5. Follower of Palimuth
6. Friend of the Apes
7. Golem in the Gears
8. High Inquisitor
9. Master Thief
10. Ruthless
11. Top AVIN Agent
12. Top CGB Agent
13. Top TBI Agent
14. Annihilator
15. Elite Hunter
16. Warlord of Svargrond
17. Master of the Nexus

CODENAME: Crosswords
AGENT: Shoohaby
LOCATION: Carlin


Day 1



I arrived to Carlin not knowing what exactly I had been hired for. The Queen Eloise demanded me to be there first thing in the morning without giving me much information, but I could see on her handwriting she was shaking when she wrote that letter. I asked my way to the castle, where Queen Eloise expected me along with some of her workers and her guards. To my surprise they were all women and I hoped being surrounded by beauty wouldn’t affect my work.
The Queen told me what happened. Carlin’s most precious treasure had been stolen: The Golden Piggy Bank. It is a precious reward she gives away yearly to the most hardworking citizen. That year, Cornelia was the one who got such precious reward which is why she was there at the Castle. I asked the Queen about the other workers that were there, Rowenna, Sarina, Eva and Liane, along with the guards Blossom and Bunny Bonecrusher. The Queen then told me those were the workers up for the prize that year before she decided to award to Cornelia.
That day we worked on letting all the other cities know about the stolen treasure. Sent several letters to all cities around Tibia with a picture of the lost artifact in case the thief tried to sell it somewhere outside Carlin.



Day 2



I started my day by interviewing my prime suspects, the workers who were at the castle but found nothing relevant. None of them showed signs of anger or jealousy. I didn’t know what would be my next step on this mission if I didn’t find any lead from them.
To my surprise, I was approached by Avar Tar, from the distant city of Edron. He asked me if I was the famous agent working on the Golden Piggy Bank mystery and that he might have clues for me. “Why would someone from Edron know anything about it?” - I wondered.
Avar Tar showed me this golden coin, and after analyzing in Edrons Bank he was told it could only come from The Golden Piggy Bank. He told me he found the coin in the loot of one Blair, who had been brutally murdered the night before for no apparent reason. I got the coin analyzed to make sure it came from the Golden Piggy Bank and the results were positive. Whoever stole it was in Edron last night, killing people.
I then hurried to the Carlin castle and told Queen Eloise it would be best if she declared a curfew for the citizens of Carlin, that way no one would be at risk.










Day 3



Arnold, a guard from Venore, came looking for me. “Let me guess, you have a coin that looks like it came from the Golden Piggy Bank and you found it on someone’s loot…?” – I asked. He told me the murdered person was Anne and then handed me the coin and also a letter he also found in the loot addressed to... (Gasps) me!



What could it possibly mean? I foresaw a day of studying word combinations, looking for fingerprints and comparing handwritings and I knew this criminal was too smart and that wouldn’t lead me anywhere, but I had to follow the protocol. I took the coin to the bank to put in a safe along with the other one, but the bank was closed. Guess that curfew wasn’t such a good idea after all, now we will all be locked in and the criminal will be able to strike again … Sigh.
Day 4



I had never felt so useless, this case was really challenging me and I knew I had to pull myself together. Another coin was found on someone else’s loot. Melchior brought me the bad news. Nina Knight, citizen of Ankrahmun, was murdered the night before, and like I predicted, another coin and another letter were found. “Ankrahmun is so distant… More than ten hours away….Whoever the killer is wasn’t in Carlin yesterday.” – I thought.



I rushed to Carlin boat after reading the letter and there I found the killer, among hundreds of passengers. With her I found the precious Golden Piggy Bank. The Queen asked me how I figure that out and proudly, I explained to her:

“While reading the letter I highlighted the first letters of the cities and names. Edron, Venore, Ankrahmun - Blair, Anne, Nina Knight. Also the fact the bank was closed yesterday before the curfew. She needed time to get to Ankrahmun. She wrote “I will sail away” on the letter so I knew she would be on the boat. Eva the banker is the culprit! ”



Queen Eloise looked relieved and disappointed at the same time. She looked at Eva, with tears in her eyes and asked for answers. Eva then said she was the only one who deserved and knew the value of such prize. The Queen ordered the guards to take Eva to the prison. The precious Piggy Bank was given back to Cornelia and the precious coins were given to the families of the people Eva murdered for no reason.
As for me, I returned home and got promoted to Elite Special Agent for solving such challenging case. I have never felt more proud.




CASE CLOSED

Na Banora! - Mruknął Shoohaby. Niespodziewanie wyrwany ze snu agent przecierał oczy ze zdumienia. Człowiek, krasnal i elf jednocześnie, nie był to częsty widok. Od stuleci każda z ras żyła w odosobnieniu od drugiej, żywiąc przy tym otwartą wrogość, a w najlepszym wypadku zimną niechęć do innej.

-Wiem, że możesz być zdziwiony. Czegoś takiego nie spodziewali się najwięksi mędrcy ludzi, Technomanci ani Oświeceni.- Elf ciągnął swoją wypowiedź. - Spodziewaliśmy się, że przyjdzie nam zjednoczyć siły przeciwko nieumarłym, być może piekielnym demonom, ale Orkowie? Nie, tego nie mogliśmy przewidzieć. Orkowie nie raz, nie dwa próbowali swoich sił przeciwko różnym rasom, ale wtedy to był zbity motłoch. Nie przeczę, orkowie są bitni jak żadna inna nacja...
Brodaty krasnal głośno odchrząknął. Wyglądał jak typowy krasnolud. Długa broda, pleciona w warkoczyki, baryłkowata figura,silne, zgrabiałe dłonie.
-Bitni czy nie... - Rzekł Krasnolud. - Zanim do czegoś doszli, zawsze kłócili się między sobą. O jedzenie, o łupy, o przywódzstwo lub bez żadnego powodu wszczynali bratobójcze walki. To uniemożliwiało im ekspansję. Teraz jest inaczej. Byłeś może kiedyś na stepach Zao, młodzieńcze?
-Byłem.- przyznał Shoohaby.- Byłem i sporo widziałem.
-Zatem wiesz, co tamtejsi orkowie uczynili z cywilizacją jaszczurów? Widziałeś, ogromne machiny zbudowane, przez te plugawe stworzenia? Widziałeś ruiny miasta minotaurów splądrowane przez Orków? To już nie jest motłoch, to silna i liczna rasa.
- Słyszałeś o orkowej magii?-Wtrącił starzec, który do tej pory milczał.
-Magią to bym tego nie nazwał, byle licz czaruje lepiej niż najbardziej obeznani z magią orkowie.
-Doprawdy, nawet minotaury władają lepiej magią niż orkowie. Przynajmniej tak było do tej pory. Orkowie ze stepów opanowali zarówno magię jak i technikę. Są zorganizowani. Muszą mieć potężnego władcę, ani chybi.
-Jednego ino im potrzeba do dalszej ekspansji. Węcej rąk zdolnych za miecz chwycić. Jeśli tylko połączą siły z orkami mieszkającymi na północ od Venore, to Biada wolnym ludom Tibii.
-Rozumiem w czym problem.-Powiedział śmiale Shoohaby.- Ale dlaczego mości mędrcy do mnie z tym przychodzicie. Ja jeno zwykły chłop, co mi do takich światowych spraw.
-Mi bitka nie straszna, a krew nie pierwszyzna.- Rozgniewał się krasnal. Shoohaby zapomniał, że niscy i brodaci jegomoście, mieszkający najczęściej w podziemnych tunelach mają nieprzyjemny zwyczaj dość szybko dobywać topora gdy rozchodzi się o sprawy honoru. - To nie sprawa takiego pokroju, młodziku.
-Tutaj nie pomoże nawet regularne wojsko. Król Tibianus już dawno wici rozesłał za ochotnikami do wojaczki z orkami. Nie ma komu za miecz chwycić.
- Chędożeni kupcy z Venore, żołnierzy do ochrony własnych interesów podkupują! Jak ich znam, oni by się z orkami bratać chcieli i interesy robić.-Krasnolud najwyraźniej się nieco rozzłościł.- Francowata zaraza! Tfu.
-Zwracamy się do Ciebie, panie Shoohaby, gdyż wiemy kim jesteś i dla kogo pracujesz. Wiemy również, że nie przyjmujesz zleceń z zewnątrz.
-Mam nadzieję, że wiesz co to jest?- Krasnolud podetknął pod nos agenta sygnet, ze znakiem króla.
-Dobrze wiem co to za znak, i kto się nim posługuje. Mówcie na Banora czego odemnie chcecie.
-Udało nam się stworzyć potężną truciznę. Przechowuje ją pewien elf w Ab'dendriel. Musisz się do niego udać i..
-No własnie!- Przerwał elfowi Shoohaby.- Co mam mu powiedzieć, że kto mnie przysłał? Nawet się nie przedstawiliście!
-I nie zrobimy tego, a elfowi pokażesz ten pierścień.
Shoohaby wziął do ręki sygnet ze znakiem króla i przyglądał mu się dość długo. Dawno nie widział czegoś tak pięknego. Misternie ułożony ze szlachetnych kamieni znak królewski bez wątpienia musiał być robotą krasnoludzkich rzemieślników.
Gdy agent odwrócił wzrok od pierścienia pomieszczenie było puste. Przybysze oddalili się tak szybko i bezszelestnie jak się pojawili.Na stole, koło agenta leżał pękaty mieszek i mapa. Na prawym, górnym rogu mapy widniało słowo: Rheashi. Shoohaby domyślił się, że jest to imię elfa, którego miał odnaleźć.

Opasła sakwa wypełniona była wszelkimi kosztownymi kamieniami, jakie znał Shoohaby, mapa zaś dotyczyła jakiegoś kanionu, najpewniej w górach Zao.

O świcie, Shoohaby udał się do Ab'dendriel. Do miasta dotarł z wieczora. Nie zdążył się nawet posilić od razu pytał napotkane elfy o Rhaeshiego, szybko trafił do niewielkiej biblioteczki, w której stało dwóch elfów, najwyraźniej na niego czekając.

-Ashari, Shoohaby. Schowaj tą błyskotkę. Weź tą fiolkę i proszę nie szukaj mnie jak już będzie po wszystkim. Nigdy.
-Ale...-Shoohaby był coraz bardziej skonsternowany. Miał misję do wypełnienia, ale zupełnie nie wiedział, co jest jego zadaniem.
-Wszystkiego dowiesz się w Farmine. Asha Thrazi.-powiedział Rhaeshi i oddalił się wraz z towarzyszem.
Psiakrew!-Zaklął Shoohaby. - Chędożone krasnale!.
Agent Shoohaby, choć dzielny bał się jednej rzeczy, mianowicie pływania. Pół biedy, gdy przyszło pływać w jeziorze, ale to co go teraz czekało przyprawiało agenta o dreszcze. Podróż do Farmine wiązała się z jedną bardzo nieprzyjemną rzeczą- podróżą podwodnym parowcem.

Jak przebiegała podróż, Shoohaby niezbyt pamiętał. Był niezbyt biegły w czarach, więc jedynym sposobem na na przetrwanie podróży była obszerna karafka rumu. Gdy tylko agent dotarł na miejsce, szybko założył krasnoludzki pierścień, niwelujący skutki spożycia alkoholu.


Na miejscu okazało się, że cała misja polega na sprawieniu, by jeden z orków wypił lub zjadł coś, co zawiera miksturę, którą Shoohaby dostał w Ab'dendriel.
Agent ruszył więc przez masyw górski, a później przez stepy. Noc była mu sprzymieżeńcem. Niepostrzeżenie skradł się do kanionów, które prowadziły do warowni orków.


Idąc w kierunku fortecy zauważył orka, warzącego coś w kotle. Shoohaby szybkim strzałem z kuszy pozbawił orka życia i wlał zawartość fiolki do kotła. Ciało orka, obciążone kamieniami spoczęło w rzecze. Shoohaby niczym wiatr ulotnił się z miejsca zdarzenia.

[CENTER]

Po kilku dniach na kontynent dotarła wieść o strasznej chorobie która dotknęła orków na Zao. Ponoć te plugawe istoty padały jak kaczki. Shoohabiego interesowało to jednak naprawdę niewiele. Był zajęty przepijaniem błyskotek, które otrzymał jako wynagrodzenie za misję. Agent przyrzekł sobie, że już nigdy więcej nie będzie pływał parowcem

K O N I E C

Cel: Poznanie przyczyny smoczej agresji oraz eliminacja zagrożenia.
Zleceniodawca: Król Tibianus III
Zleceniobiorca: Agent jej królewskiej mości – Shoohaby.


PROLOG
Cała historia miała miejsce za panowania jaśnie Króla Tibianusa III. Zaczęła się od nieprzyjemnego incydentu jakim był atak rozwścieczonych smoków na Venore. Bestie doszczętnie spaliły miasto, zabijając większość niewinnych mieszkańców. Cudownie ocaleni postanowili szukać schronienia w Thais.
Ta sama tragedia spotkała Darashię, Fibulę oraz przedzamcze Edron. Wielu walecznych bohaterów poległo w nierównej walce z przeważającymi siłami gadów. Niejednokrotnie te okrutne bestie napadały na osady ludzkie pod przykrywką nocy. Niczego niespodziewający się ludzie ginęli od ich płomieni i szponów pod strzechami swoich domów.

WAŻNA ROZMOWA
„Tak już dłużej być nie może!!” – wrzasnął rozwścieczony Tibianus. Biedny Noodles, aż schował pod siebie ogonek i ukrył się za tronem swojego Pana. „Pora wydać decydująca bitwę, tym smoczym pomiotom!” kontynuował król. „Baxterze przyprowadź mi tutaj Daniela Steelsoula oraz Avar Tara moich dwóch najwierniejszych generałów.” „Tak jest mój Panie, już pędzę!” krzyknął Baxter i oddawszy pokłon wybiegł z komnaty.

Całej rozmowie przysłuchiwał się z boku najwierniejszy agent króla Shoohaby. „I co o tym wszystkim sądzisz mój przyjacielu?” rzekł Tibianus. „Wasza królewska mość, jak dla mnie ta sytuacja wydaje się całkiem podejrzana.” rzekł agent, „Od czasów kiedy skończył się wiek chaosu i armia smoków pod wodzą Garsharaka została pokonana, te gady nie śmiały nas zaatakować.”. Monarcha spojrzał w kierunku Shoohabiego pokiwał przytakująco głową i rzekł: „Zajmij się tą sprawą, w Tobie jedyna nadzieja, aby w całej Tibii zapanował znów pokój!”. „Podłóg rozkazu, postaram się wykonać ową misję jak najdokładniej i jak najszybciej.” rzekł agent, po czym oddał pokłon i szybkim krokiem wyszedł z pomieszczenia. „Oby mu się tylko to udało” pomyślał król, po czym ciężko usiadł na tronie.

W POSZUKIWANIU ROWIĄZANIA SMOCZEGO PROBLEMU
Shoohaby wyszedłszy z zamku, szybkim krokiem kierował się do swojego domu, oddalonego kawałek drogi od Thais, pośród Piastów pustyni Jakundaf. Zbliżała się noc, agent postanowił przespać się, aby odzyskać siły i móc wyruszyć nazajutrz tuż o świcie.

Nic nie wskazywało, że dzisiejszego dnia rozegra się wielka bitwa pomiędzy ludźmi, a smokami. Polem walki miała być równina na skrzyżowaniu 3 szlaków handlowych prowadzących do Thais, Venore i Kazordoon.
„O święty Banorze” wyrzynał zrywając się z łóżka Shoohaby, „Co do Zathrotha się tutaj dzieje?”. Wspiąwszy się na szczyt wieży obserwacyjnej, agent ujrzał przez swoją lunetę ogromną armię rycerzy, wojowników paladynów i druidów idących w kierunku krasno ludzkiego mostu.

Po chwili zastanowienia dzielny szpieg przebrał się i postanowił wyruszyć w kierunku kroczącej armii, lecz nagle powietrze przepełnił szelest skrzydeł i głośne wrzaski smoków. „Nie ma czasu na oglądanie widowiskowej walki, muszę czym prędzej wyruszyć do Port Hope, aby wypytać się Grizzliego Adamsa o te gady, pomyślał Shoohaby i pośpiesznie opuszczając dom udał się w kierunku Venore.

„Dobrze Cię znowu widzieć przyjacielu” powiedział kapitan Fearless.
„Witaj, potrzebuję jak najszybciej dostać się do Port Hope.” Powiedział agent.
„Już wypływamy! Żagle w górę! Przeciąć liny, wypływamy!” krzyknął stary marynarz.

Po paru godzinach podróży Shoohaby dotarł do chaty Grizzliego Adamsa. Stary doświadczony łowca nie potrafił zdiagnozować przyczyny zachowania smoków, i odesłał szpiega do Fiony mieszkającej w Edron. Nie czekając ani chwili agent ruszył w dalszą drogę. W tym czasie dowiedział się, że bitwa zakończyła się bez rozstrzygnięcia, zarówno ludzie jak i smoki ponieśli dotkliwe straty.

Po odnalezieniu Fiony, Shoohaby przystąpił do przepytywania kobiety. Dowiedział się, że za dawnych czasów bestie miały ukryte swoje jaskinie w pobliżu Fortu Orków, aby w razie walki mogły szybko pomóc sojusznikom.

Podczas rozmowy nagle przybiegł posłaniec króla, który wręczył szpiegowi list od samego monarchy.

Agent przeczytał list po czym szybko pobiegł w kierunku statku, który odpływał właśnie do Venore.
Szybkim pewnym krokiem, szpieg udał się w kierunku pradawnych kryjówek smoków. Wszystkie wyglądały na opuszczone. W momencie kiedy Shoohaby chciał już wracać jego uwagę przykuły świeże ślady krwi na ścianie jednej z grot. Bez wahania udał się do środka pieczary i spotkał tam ledwo żywego smoczego lorda Demodrasa. Gad wystraszył się kiedy zobaczył człowieka. Jednakże po krótkiej rozmowie obaj mieli już pewność, że nikomu nic złego się nie stanie.
„Czemu zaatakowaliście nasze miasta?” pytał agent.
„Zostaliśmy zmuszeni do tego” odpowiedział smok.
„Przez kogo ?”
„Przez złego maga, który rzucił na nas klątwę bezpotomności”.
„Jaką klątwę?”
„Nasze dzieci umarły, a smoczyce przestały znosić jaja. Naszemu gatunkowi groziła zagłada dlatego spełnialiśmy wszystkiego jego rozkazy.”
„Gdzie go znajdę?” Spytał Shoohaby.
„Ukrywa się na dalekiej północy, swoją siedzibę ma na jednej z lodowych wysp.”
„Dziękuję za informację, w zamian za to wypij tą miksturę, w ciągu 2 dni odzyskasz pełnię sił.”
Po rozmowie agent udał się do swojego domu, aby przygotować się na finałową walkę z nieznanym mu przeciwnikiem.

NA DALEKIEJ PÓŁNOCY
Korzystając z osłony nocy Shoohaby dopłynął do lodowej wyspy, która wskazał mu smok. Wybrał najbardziej strome wybrzeże, aby wspinając się nie zwrócił niczyjej uwagi. Smocze straże pilnowały wejść do wieży. Jednak agent niespostrzeżenie wdarł się do budynku przez małe okienko.

Na piętrze znalazł śpiącego maga. Bez najmniejszego hałasu związał i zakneblował rzezimieszka. Do swojego plecaka spakował księgę zaklęć oraz magiczna kulę czarodzieja. W jej środku znajdowało się smocze jajo. „To chyba jest źródło całego nieszczęścia” pomyślał Shoohaby i cisnął ją o ziemię. Kula roztrzaskała się na malutkie kawałeczki, zaś z jaja zaczął się wykluwać mały smoczek. „Chyba czas już na mnie” pisnął agent pod nosem. Przerzucił przez ramię śpiącego maga i spokojnie skierował się w kierunku swojej łódki.

UPRAGNIONY POKÓJ
Shoohaby wróciwszy do Thais został przywitany bardzo serdecznie przez mieszkańców miasta. Wszyscy dziękowali mu za uratowanie całej Kariny przed zniszczeniem. Król odznaczył agenta medalem honoru.

Zły mag został strącony do lochu, gdzie spędzi resztę swojego życia. Szpieg odwiedził również Demodrasa, od którego prócz licznych pochwał i podziękowania otrzymał pismo o zawarciu rozejmu w wojnie w ludźmi. Smoki zobowiązały się do zapłacenia za wszystkie popełnione przewinienia. Tibianusa po otrzymaniu owego pisma przepełniała radość, z tego powodu postanowił uczcić to wydarzenie wydając huczną ucztę na swoim zamku dla każdego obywatela Tibii.
W tym samym czasie Shoohaby powrócił do swojego domowego zacisza, gdzie w spokoju oczekuje na następną ważna misję.